Na dwóch zdjęciach sylwestrowych Gliwic aparat miał tę samą ogniskową 92 mm, przysłonę f/8 i ISO 200. Pierwsza ekspozycja trwała 6,3 sekundy, druga aż 33 sekundy. W krótszej dwa rozbłyski mają osobne miejsce na niebie. W dłuższej złote ślady kolejnych wybuchów zachodzą na siebie. Przy fotografowaniu fajerwerków decyzja o zamknięciu migawki jest więc także decyzją o kompozycji.
Rozstaw statyw w miejscu z widokiem ponad dachami. Zostaw u dołu pas zabudowy, a nad nim zapas na najwyższe smugi. Pierwszy rozbłysk pokaże, czy ciasny kadr się sprawdzi. Gdy regularnie ucinasz końce łuków, poszerz go. Na zdjęciu poniżej ciemne anteny i dachy pozwalają ocenić wysokość smug nawet wtedy, gdy reszta miasta ginie w cieniu.

Przed pokazem ustaw ostrość na wyraźnej krawędzi odległego budynku. Powiększ podgląd i sprawdź jej ostrość, a następnie przełącz obiektyw na ręczne ustawianie ostrości. Po zmianie ogniskowej sprawdź ją ponownie. Do wyzwolenia migawki przyda się wężyk lub pilot, żeby nie poruszyć aparatu w chwili otwarcia i zamknięcia.
Na początek wybierz RAW, ISO 100, f/8 i kilka sekund w trybie manualnym. Te ustawienia pozwolą ocenić jasność smug. Jeśli chcesz zakończyć zdjęcie dokładnie w chwili, gdy ostatnie iskry domkną łuk, wybierz BULB. Otwórz migawkę tuż przed rozbłyskiem, obserwuj układ śladów na niebie i zamknij ją, kiedy masz już w kadrze zamierzony kształt.

Wróć wzrokiem do krótszej ekspozycji i porównaj ją z poniższą. W ciągu 33 sekund migawka zarejestrowała kolejne rozbłyski na jednym zdjęciu. Widać więcej przecinających się łuków. To dwa różne momenty pokazu, więc na różnicę wpłynęły również liczba, barwa i położenie wybuchów.

Podczas spokojnej części pokazu możesz poczekać na rozbłysk w wolnym fragmencie kadru. Podczas finału, gdy kolejne smugi trafiają w to samo miejsce, wcześniej zamknij migawkę. Ślad pojedynczej iskry zapisuje się tylko tak długo, jak iskra świeci w danym miejscu. Przez pozostały czas nadal rejestrują się światła miasta, kolejne iskry i podświetlony dym.
Powiększ najjaśniejszy rozbłysk. Jeśli środek jest biały, ale odchodzące od niego smugi mają kolor, zdecyduj, czy ten niewielki jasny punkt przeszkadza. Gdy szerokie pasma tracą barwę już przy pojedynczym wybuchu, spróbuj przymknąć przysłonę z f/8 do f/11. Ograniczysz ilość światła o jeden stopień. Poniższy kadr pokazuje, jak wyglądają złote i czerwone łuki przy f/11.

Pierwszą serię zrób bez filtra. Jeżeli chcesz utrzymać długą ekspozycję dla kilku kolejnych wybuchów, a przy niskim ISO i wybranej przysłonie oświetlone budynki wychodzą zbyt jasne, możesz założyć filtr szary. ND o mocy jednego stopnia zmniejszy o połowę ilość światła docierającego do matrycy. Osłabi również delikatne kolorowe smugi. Porównaj jasne okna i najcieńsze końce łuków, zanim wybierzesz mocniejszy filtr.
W pliku RAW zacznij od najjaśniejszych smug i histogramu RGB. Zmniejsz wartość suwaka Highlights i obserwuj, czy wraca przejście od bieli do koloru. Jeśli kanały zostały całkowicie prześwietlone, suwak jedynie przyciemni białą plamę. Przy balansie bieli posłuż się znanym elementem miasta. Ustawianie neutralnej bieli na kolorowej iskrze może usunąć właśnie ten odcień, który chcesz pokazać.
Na koniec porównaj zdjęcia jako miniatury. Wybierz jedno z czytelnym zarysem wybuchu i drugie, na którym kolejne łuki tworzą ciekawy układ. Więcej przykładów znajdziesz w albumie Sztuczne ognie nad Gliwicami. Zajrzyj też do poradnika o tym, jak czas naświetlania zmienia wygląd ruchu, oraz do kolekcji zdjęć w Adobe Stock.
Wszelkie prawa zastrzeżone © 2026 - FotoKieltyka.pl ®